DOS Valthe

GEEN KAMPIOENSCHAPSFEEST VOOR DAMES 1

Bericht geplaatst op : 24-04-12

Na het verlies van vorige week tegen Emmen moesten wij deze laatste wedstrijd van het seizoen tegen En Bloc met 4-0 winnen om kampioen te worden. Het was alles of niets. Het zou zo leuk zijn, zo eindigde het vorige verslag, maar zoals de titel al doet vermoeden, is ons dit helaas niet gelukt. Met goede moed en enige zenuwen werden wij weer keurig van huis opgehaald. Om een keer wat anders van de wereld te zien, besloot José om een mooie toeristische route door Valthermond te rijden. Zoals gewoonlijk moet je oppassen met wat je zegt in de auto als de verslaggeefster er ook bij inzit. Ingrid was dit kennelijk vergeten, met deze frisse start voor de laatste wedstrijd. En daarna had ze ook nog last van een spraakverwarring: was er nou iemand haar sprookjesboek vergeten? Verwonderde Ingrid zich. Nou het sprookjesboek hadden we thuis gelaten, en ook de spijkerbroek. Bij de sporthal aangekomen had de lieve vriend van Marjolein wel 2 parkeerplaatsen ingepikt, dit pikte Marjolein niet en zij heeft vriendlief meteen weggestuurd zodat wij niet te ver hoefden te lopen naar de sporthal. In de kleedkamer was het weer een gezellig boel, Monique had het wel erg gezellig met het gezelschap dat ze in haar tas had. Was dat nou een pruik? Na lang zoeken had Manon haar telefoon eindelijk weer gevonden, na in eerste instantie te hebben gedacht dat deze in de voering van haar trainingsjasje zat, lag haar mobieltje rustig in haar trui te wachten. Na onze gebruikelijke “stresspis” momentje konden we beginnen met het veld op te zetten.

Na een heel seizoen vaak genoeg het veld op te zetten viel het deze laatste keer niet mee, Manon vond 2 banken niet genoeg en sleepte een 3e bank het veld op. Monique en Inge hadden een verkeerd net te pakken en Janny had liever 4 antennes aan het net, want je weet immers maar nooit. Ondanks dit alles waren we op tijd klaar, we waren zelfs zo vroeg dat de tegenstanders er nog niet waren. Dat gaf ons nog mooi de gelegenheid om de ballen te testen en zo nodig deze op te pompen. Onze hoofdtestster Marjolein vond de ballen te hard, wat ze niet fijn vind. Silvia N. maakte hier weer een opmerking over. Na een wave te hebben gemaakt voor onze eerste supporters, die zelf een mooie spandoek hadden met de tekst “Yes We Can!” begonnen we eindelijk met inlopen en inspelen. 

Met een even volle bezetting op de bank als in het veld begonnen we aan deze toch wel belangrijke eerste set. Als we deze verliezen kunnen we het kampioenschap meteen gedag zeggen. In de gehele eerste set ging het gelijk op. Met een kleine voorsprong van 3 punten gingen we naar het eind van de set. Maar met een stand van 21-18 begon En Bloc aan een goede opslagserie waar wij geen antwoord op hadden. Zelfs een wissel mocht niet baten en we verloren deze 1e set helaas met 23-25. Helaas dus geen kampioen, maar we kunnen nog steeds voor die 2e plaats gaan. Met een paar wijziging begonnen we de 2e set toch wel een beetje beduusd, de pass kwam niet meer aan en daardoor kwamen we ook bijna niet aan aanvallen toe, wat normaal toch ons sterkste punt is. Deze set verloren we dus ook met 16-25. Om er toch minstens een gelijk spel uit te halen moesten we deze 3e set winnen. Met Marjolein als spelverdeler verliep deze set bijna gelijk als de 1e set. We speelden nog steeds niet naar ons kunnen, maar dit keer was de eindstand in ons voordeel, 26-24. Eén punt binnen, nu nog de volgende set voor een gelijk spel. We begonnen slecht aan deze set waardoor we al meteen een aantal punten achter stonden. Deze voorsprong was te groot voor ons en En Bloc won ook deze set met 19-25. Eindstand 1-3. Toch voor de moeite kregen we een mooie roos van de vereniging, bedankt!

Wat er ook zou gebeuren, we zouden dit volleybal jaar afsluiten met een hapje(Bitterballen!) en een drankje bij Bertus. Dus snel het veld afruimen, onder de douches springen, aankleden en wegwezen. Dit zou allemaal wat sneller gaan als er meer douches in de kleedkamers aanwezig waren, dus dit keer moesten we ook voor het eerst gebruik maken van het ‘isolatie-doucheje’. Het duurde echter wel een poos voordat Monique doorhad waar we het over hadden. Met elkaar weer in de auto gepropt en enige verandering in de bezetting (Ja Monique, Marjolein vind je een overloper) gingen we weer via de toeristische route richting Ons Dorpshuis. Daar werden we al door Bertus opgewacht en stond onze stamtafel (met nieuwe stoelen!) zoals gewoonlijk weer op ons te wachten. Om onze dorst te lessen bestelden we alvast een drankje voordat we compleet waren, Silvia N. had toch wat meer last van haar knie dan ze liet merken door wat later te komen, en Marjolein had haar witte wijn in 2 slokken op. Nou dat word nog wat voor deze avond. Ook hier is nog weer genoeg gezegd en besproken..uhm..versproken, en er zijn ook nog mooie foto’s gemaakt. Als u bij de foto’s kijkt kunt u ook zien dat Manon haar beroep is misgelopen. Nadat onze hapjes (met de mayo van Jannie) eindelijk op waren hebben we voor onze teambuilding nog een leuk spel gespeeld: Who’s the man! De spelregels zijn simpel, iedereen schrijft 3 woorden of korte zinnetjes op een papiertje en vouwt deze daarna dicht zodat niemand ziet wat je opgeschreven hebt, deze worden dan in een pot gestopt. Er wordt in 3 ronden gespeeld, in de eerste ronde moet je omschrijven wat er op je papiertje staat zonder het woord te gebruiken. Bij de 2e ronde mag je maar 1 woord gebruiken om het te omschrijven en bij de 3e ronde moet je het uitbeelden. Binnen 1 minuut moet je zoveel mogelijk raden en dan is het andere team weer aan de beurt totdat alle papiertjes op zijn. De teams worden ingedeeld en we kunnen beginnen. Team Ingrid tegen Team Monique. Team Ingrid begint. Janny is meteen geschokt na het horen van het eerste woord, en niet zonder reden. Want hoe leg je nou onveilige frikandel, opblaaspop imitatie, anusstopje, bidonkrat tackle of zielige em...umh nou ja, hoe leg je dat uit? Uiteindelijk is het ons allemaal gelukt en heeft team Ingrid de eerste ronde gewonnen. Ronde 2 begint meteen goed. Want hoe leg je in 1 woord; Paardenlul, deze is voor Monique uit? Of Tepelkloven, webcamsexs of BH vol kniepertjes? U raad het al, het was weer een dolle boel in het dorpshuis. Deze 2e ronde werd door team Monique gewonnen dus de laatste ronde werd behoorlijk spannend. Na een slecht begin voor team Ingrid, ja een perforator is ook nog moeilijk uit te beelden, kwamen beide teams behoorlijk los en werd het tot het eind zeer spannend. En nu denkt u misschien wat wij alleen maar rare of vieze woorden gebruiken, maar we hadden ook nog hele normale woorden zoals beugel, goudvis, nagellak en mayonaise. Al is de een toch makkelijker te raden en uit te beelden dan de andere. Maar tot mijn grote verbazing werd toch wel condoomkatheter het snelst geraden… ook de derde ronde werd door team Monique gewonnen. Maar nadat alle punten worden opgeteld heeft team Ingrid toch gewonnen. Joyce, José, Marjolein, Manon en Inge hadden toch nog wat gewonnen op deze avond.
Na een hele gezellige avond moesten we er toch maar een eind aan maken, aangezien voor sommige al om 7 uur de wekker gaat en met de nodige alcohol dat is genuttigd je eigenlijk wel wat meer uurtjes slaap kan gebruiken, maar dat zijn weer zorgen voor morgen. (Al heb ik uit betrouwbare bron dat er toch wel wat aspirines zijn gebruikt om het nodige hoofdletsel te verminderen op deze vroege ochtend).Na veilig bij huis te zijn afgeleverd kruipen we snel onder de wol en dromen we van het kampioenschap van volgend jaar. De bekers en medailles liggen al op ons te wachten…...

wedstrijdverslag: Inge Dokter

Afgelopen vrijdag 13 april hadden we eindelijk de spannende wedstrijd tegen Emmen ’95. Hier konden we namelijk kampioen worden als we met 4-0 zouden winnen. In de auto zat de stemming er in ieder geval goed in, vooral toen we ons afvroegen of wij degene waren die Silvia N nog mee moesten nemen. We hadden net besloten dat Silvia eventueel maar gewoon dwars in de auto moest liggen, toen José al aan kwam rijden. We vervolgden onze weg naar de sporthal en vonden daar geen plekje op de parkeerplaats, omdat sommige mensen niet kunnen inparkeren. Misschien hadden we toch de kentekens moeten opschrijven om ze op te geven voor de allerslechtste chauffeurs van Nederland? Maar dat was helemaal vergeten en vergeven toen we onderweg naar de ingang de opgehangen roze fiets van Silvia N nog even konden bewonderen. Nog volledig onder de indruk van de fiets, zagen we dat onze diehard mede-inspelers Joyce en Hester er al waren. Na het omkleden bleek dat Silvia het toch wel spannend vond om alleen naar de wc te gaan. Daarom was het extra lief dat Inge aanbood om haar handje vast te houden. Manon kwam ietsje later wat verwilderd binnen wandelen. Helemaal zenuwachtig en met zere handen van het schuren, trok ze haar wedstrijdkleding aan. Tot ieders grote verbazing trok zij, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, groene sokken aan! Wat waren de kleuren van Emmen nog maar weer, Manon? Dus het team eiste dat ze deze uit deed en nadat ze een stel goede reservesokken gevonden had, kwam Janny vervolgens niet zo geschoold over. Nadat juf Jose dit streng verbeterd had, kon Janny eindelijk zeggen: “Dit staat beter DAN groen!”. Na een paar minuutjes te hebben gewacht op de tribune, deels vergezelt door de ex van Ingrid (het blijft een lekker ding, haha), konden we warmlopen en inspelen. De eerste set begonnen we zeer moeizaam. Al gauw bleek dat het totaal niet liep. Iedereen zette zich wel in, maar het was absoluut niet te zien. We verloren deze behoorlijk dik met 25-13. Ook in de 2e set konden we ons niet herpakken. Bij de tegenpartij werd voornamelijk op de mid-positie zeer goed aangevallen en wij hadden daar weinig tegenover staan. We stonden net niet op de goede plek, waren net weer ietsje te laat, we sloegen de ballen niet lekker in en noem het allemaal maar op. Deze set resulteerde uiteindelijk in een stand van 25-18. Natuurlijk is er nog hoop op een punt in Emmen! De 3e set stonden we er ook redelijk goed voor. En daarin maakte Marjolein een erg mooi punt bij haar opslag. Toch jammer dat deze op zo’n belangrijk moment werd weggewuifd met een dubbelfout. Daarna was het extra balen toen de set ook nog met 25-23 door hun gewonnen werd. Over de 4e set valt weinig goeds te zeggen: 25-10. Het was dat we al rode koppies hadden van het spelen, maar het was echt om te schamen. Gelukkig konden natijd goed afkoelen onder de ijskoude douches! Blauwbekkend gingen we naar de kantine om daar nog even wat te drinken. Het was een rare avond, helemaal omdat Janny vertelde dat ze morgen de hond nog moest doen. Heel vreemd. Omdat Marjolein de lekkernijen om ons heen niet langer kon verdragen, vertrokken we weer naar Valthe met in onze gedachten de zakken chips een XXL zakken M&M’s die thuis lagen te wachten. De strijd is echter nog niet verloren. We kunnen alsnog kampioen worden als we komende vrijdag thuis 4 sets pakken van En Bloc. Het zou zo leuk zijn! ;)

wedstrijdverslag: Monique Dijkstra

Donderdagavond 29 maart jl. was het zover, op naar het Grunneger Laand. De reis bracht ons deze keer naar Onstwedde. De navigatie van Inge zou ons vlekkeloos naar de plaats van bestemming brengen. Echter gaf de Miep onder de motorkap aan, dat we rechtsaf moesten slaan. Dit zou nooit lukken, want er was helemaal geen weg. Zo’n navigatiesysteem was toch eigenlijk wel interessant, volgens Monique. Vooral de pieltjes die in beeld komen, die zijn indrukwekkend. Tijdens de heenreis gaf Marjolein aan, dat er af en toe een duivel in haar schuilgaat. De stoom komt dan net niet uit haar oren. Aangekomen in de nieuwe sporthal van Onstwedde, gaat Manon meteen op onderzoek uit. Waar is toch het dichtstbijzijnde stopcontact, om na de wedstrijd haar kapsel in model te brengen. Joepie, hij zit in onze kleedkamer. Voordat de wedstrijd begint, wordt het damestoilet veelvuldig bezocht. Monique heeft hiervoor een nieuw woord bedacht (stresspissen), al doet zij hier zelf niet aan mee. Op naar het speelveld waar de warming-up kan beginnen. De tegenpartij is dan nog druk bezig om het veld klaar te maken. Twee heren uit Onstwedde proberen het afscheidingsnet tussen de twee velden te monteren. Dit gaat niet helemaal vlotjes. Onze techneut Janny gaat de beide heren daarom maar eens even een handje helpen. Jawel, zij heeft het zo voor elkaar. Dan kan de wedstrijd beginnen. Onze supporters zijn ook gearriveerd, ondanks dat Hester ze bijna naar het museumdorp Orvelte had gestuurd. De eerste set gaat vrijwel gelijk op. De tegenstander is vooral verdedigend goed bezig. Door meer druk te zetten is de eerste set voor ons (25-21). De 2e set geeft eenzelfde spelbeeld. Allemaal een tandje erbij en deze set is ook voor ons (25-19). Janny mag dan technisch zijn, met cijfers is ze niet zo handig. De opstellingsbriefjes worden steeds weer teruggebracht, omdat we volgens haar teamleden hebben die met hetzelfde nummer spelen. Al twee punten in the pocket, dit kan niet meer mis gaan. Tijdens de 3e set moeten de bidons weer worden bijgevuld, dit wil Manon maar al te graag doen. Wie of wat zat er toch in die werkkast? Ook de 3e en 4e set worden door ons gewonnen (25-20 en 25-14). Onze avond kan niet meer stuk. Tijdens de nabespreking in de kleedkamer zou er volgens enkele medespeelsters een spion van Emmen op de tribune naar ons hebben zitten kijken. Zijn zij misschien bang voor ons! Op de terugweg wordt besloten om onze overwinning groots te gaan vieren bij de paal met de M. De nieuwe MCFlurry wordt door ons geproefd. Omdat er nogal wat harde stukjes inzitten, en Monique bang is dat ze op de grond belanden, hebben we haar maar een slab met opvangbakje om gedaan.

Als een kind zo blij was ze met ons cadeau (de hengst komt nog). Aangezien Inge ook wel overal voor te porren is, scheuren we met veel lawaai van de parkeerplaats. We kunnen ons zo aansluiten bij de geutjeboys van Stadskanaal. Nu op naar vrijdag de 13e, het kampioenschap is dichtbij.

wedstrijdverslag: Silvia Nijhoving

Vrijdagavond 23 maart gingen we vol goede moed richting de Hunsowhal om onze voorsprong van 5 punten op de rest te verdedigen. Iedereen had er zin in. Eenmaal in de kleedkamer kregen onze supporters Henrike en Anniek te horen dat ze maar vast het veld op moesten bouwen. Ingrid probeerde met gemopper het haar met “antennes” bij elkaar te knopen en even later kwam Silvia Z binnen met teenslippers aan. Ze was kennelijk onder de indruk van het mooie weer. Na dit alles gingen we de zaal in.

We moesten spelen tegen Pegasus Ter Apel. Dat de coach en het team erg luidruchtig zijn hebben we wederom aan moeten horen. Met een volle bank van supporters en spelers begonnen we aan de wedstrijd. Het begin was matig en ging gelijk op. Pegasus scoorde regelmatig weer met hun beruchtte prikballen. Hier hadden we op dat moment geen antwoordt op. Na veel spanning, 2 time-outs en 2 wissels, wisten we de 1e set toch te winnen met 26-24. Dit was voor onze gemoedsrust wel een opsteker. De 2e set begonnen we sterk. Iedereen was meer in beweging, de passen kwamen beter aan en er werd meer aangevallen. Er werden goede series met de service gemaakt. Deze set wonnen we dan ook overtuigend met 25-19. In de 3e set werd wederom goed gespeeld. Met toch nog een uitmuntend blok werd ook deze set gewonnen met 25-16. De 4e set begonnen we met achterstand. Het ging een beetje moeizaam. Er werden van de kant van Pegasus een aantal onverwachtse ballen geplaatst. Pegasus had commentaar op onze techniek, wat resulteerde op eenzelfde reactie van onze kant. Uiteindelijk na een time-out en een wissel, werd ook deze set gewonnen met 25-21. Hester die na een langdurige blessure weer van de partij was, heeft voor een eerste keer uitstekend ingevallen.

Na afloop was er toch enigszins een ontlading voor het binnen halen van opnieuw 4 punten. Dit biedt perspectief voor de race om het kampioenschap. Tijdens het douchen was Silvia N in een opperbeste stemming. Dit was te horen aan de kerstliedjes die ze zong. Manon had eindelijk een stopcontact in de gang gevonden i.p.v. in de keuken. Na nog even gezellig nazitten met een drankje gingen we allemaal tevreden naar huis.

wedstrijdverslag: Janny Voorn

Opnieuw mag ik een verslagje schrijven over een wedstrijd tegen Dalen. Deze keer was het een uitwedstrijd. Dalen stond nog steeds onderaan met slechts een paar punten. De wedstrijd op het veld naast ons werd door onze scheidsrechter dan ook aandachtig gevolgd. De eerste set begonnen we sinds lange tijd met Inge op de bank en met marjolein op de mid positie wat haar erg goed afging. We wonnen deze set met 25-5. De volgende set ging moeizaam van start en de tegen partij was super blij dat ze voorstonden met 2 tegen 0, van Ingrid mochten ze wel even een fotootje maken van het scorebord en dat wilden ze wel graag maar hadden geen fototoestel bij zich. Gelukkig herstelden we uiteindelijk goed en wisten we de set met 25-13 te winnen. De 3e set kwamen we weer een aantal punten achter te staan, maar na een goed herstel werd deze set met 25-9 gewonnen. De 4e set ging weer als de eerste set en werd gemakkelijk met 25-7 gewonnen. Volgende week hebben we weer een wat spannender thuis wedstrijd tegen pegasus.

wedstrijdverslag: Silvia Zwiggelaar

Op 9 maart hadden we een thuiswedstrijd tegen Sleen. Op de bank zat ik met Hester, Joyce en onze trouwe supporter Henrike! Een goed groepje om onze dames eens even goed aan te moedigen! In de 1e set gingen de dames goed van start. Marjolein was vandaag de spelverdeelster. Dit ging heel goed en deze set wonnen de dames met 25-14. De 2e set begonnen de dames ook weer goed. Inge was weer heel terug gekomen van vakantie en knalde de ballen er weer mooi in! De tweede set werd binnen gehaald met 25-6. In de 3e set gingen de Silvia’s los in een super goed blok! Daarna kwam Monique los en maakte een reeks opslagen, stuk of 10, en dat maakte een einde aan deze set met 25-5! In de 4e set begon Sleen de eerste puntjes te pakken, maar wij lieten ons niet kennen en vochten terug! Hierbij sprintte Ingrid vanaf haar opslag naar de 3-meterlijn en haalde de bal nog net door middel van een sliding! Daarna kwamen er nog een paar mooie prikballen van Marjolein. Toen was het weer 14-5 voor ons en begon Monique weer met haar mooie opslagreeks. Daarbij wilden de andere dames niet meer de bal voor haar oppakken en naar haar toegooien. Dit deed Monique dan maar zelf! Dit keer geen reeks van 10 opslagen, maar van 5. De tussenstand; 20-5. Uiteindelijk hebben we ook deze set gewonnen met 25-10 en was het nog geen half 9. Hierdoor konden we op tijd terug en was Marjolein nog net op tijd thuis voor een stukje The Voice! Eindstand wedstrijd DOS-Sleen: 4-0!

wedstrijdverslag: José Brouwer

Wederom gingen wij richting de Hunsowhal voor een spannende wedstrijd tegen V.E.B ’98. Er was lichtelijk onrust doordat enkelen van ons met eigen vervoer gingen. Eenmaal aangekomen in de sporthal bleek dat zowel Sylvia Z als Sylvia N en onze trouwe support Henrike nog niet aanwezig waren. JANNY HELP! Zouden wij nu toch iemand hebben laten staan op het perron?? Gelukkig arriveerden allen binnen enkele minuten.

Kleine Quote van Monique; he ik dacht al de kraan loopt! Ow nee dat kan helemaal niet want de kraan heeft maar 1 poot! Ja jullie snappen dat de sfeer in de kleedkamer ontspannen was! Misschien wel te ontspannen, tenminste zo vond de trainer van onze tegenpartij. Toen wij eenmaal met veel gegiechel en gedoe alles aan het opbouwen waren voor de wedstrijd, werden er van allerlei vragen gesteld door deze onbekend meneer. Wie is jullie trainer, waar is jullie coach, gaat dit altijd zo en welke posities spelen jullie? Ja meneer dit gaat altijd zo , wij hebben plezier!

Het huilen stond ons op een gegeven moment toch nader dan het lachen toen Peet (onze scheidsrechter voor vanavond) nog steeds niet gearriveerd was. We besloten toch maar te beginnen en tijdens het inspelen werd bekend dat Peet het was vergeten! Owowow Peet! Wij waren in ieder geval lekker warm gespeeld.

Toen we uiteindelijk toch konden beginnen met de wedstrijd, begonnen beide partijen goed. Het ging gelijk op maar uiteindelijk bleek net als vorig jaar in Borger dat de tegenpartij de eerste set de slimste was. Eindstand eerste set 21-25. De tweede set was vergelijkbaar met de eerste. Punt van aandacht voor ons team zijn zowel de passes als de services. V.E.B bleef allert en maakte de set af. Eindstand tweede set; 22-25. BALEN BALEN BALEN! Want wij kwamen voor de winst! Vast beraden de derde en ook de vierde set te pakken begonnen we de derde set sterk. De service liep beter en zo ook de pass. Bij een verschil van 5 punten hadden we het zelfvertrouwen om door te gaan! Wat resulteerde in mooie punten van zowel onze kant als van de kant van V.E.B. Onze vastberadenheid om deze set te pakken resulteerde in een eindstand van 25-15 voor ons! Nou dan ook maar de vierde set dachten wij zo! De eerste 8 punten gingen de teams gelijk op. Daarna kwam een goede service reeks van V.E.B waarbij onze pass HELEMAAL niet liep! Vreselijk! V.E.B liep uit met 8 punten. Daar gaan onze 2 punten dachten we. We besloten er tegen aan te gaan! Met een super service reeks van Sylvia en door mooie smashes beëindigden wij de vierde set met 25-19! Eindstand wedstrijd DOS – V.E.B ’98 2-2.

wedstrijdverslag: Marjolein Jalving

Zaterdag 21 januari gingen alle dames op pad richting Erica. Nouja, iedereen behalve Silvia Z. Monique had een passagier extra, namelijk een spin. Die wilde maar wat graag kennis maken met Ingrid. Daar was Ingrid het niet mee eens en zij hoopte door hard te gillen de spin van zich af te schudden. Ook Monique was niet erg gecharmeerd van haar autodier. Dit alles tot groot plezier van Inge. Aangekomen bij De Veenschappen werd er meteen gekeken of er ook stopcontacten in de kleedkamers waren. Helaas. Gelukkig hadden ze in de gang wel stopcontacten. 

De wedstrijd. Ik zal maar niet te lang stilstaan bij de eerste set. Ons spel verdiende niet bepaald de schoonheidsprijs. Eigenlijk was de eerste set gewoon heel erg slecht. Deze verloren we dan ook. Vastbesloten om uit Erica te vertrekken met een 3-1 overwinning op zak, speelden we de tweede set al beter. Het bleef spannend. De tegenstander was erg goed in de verdediging, maar moest het ook hebben van veel geluk. Ballen die tegen de netrand kwamen en dan nét aan onze kant de vloer raakten. Gelukkig wonnen we de tweede set. 1-1. Ook de derde set wilden we maar wat graag binnenhalen. Ons spel werd naarmate de wedstrijd vorderde steeds beter. Gelukkig. Inmiddels weten we ook dat Janny en haar trainingsbroek onafscheidelijk zijn. Peppie en Kokkie, Theo en Thea, Bassie en Adriaan en Janny en haar trainingsbroek. Zelfs als ze de bal aan de andere kant van de sporthal moet ophalen gaat ie mee. Terug naar de derde set. Gelukkig gewonnen. De 3-1 overwinning kwam steeds dichterbij. Op naar de laatste set. Deze set liep het lekkerst. De eindstanden weet ik niet meer, maar gelukkig zijn er 3 punten binnen. Ook dankzij Marjolein, die al begint te schreeuwen en hoppa'en terwijl de bal nog niet eens de grond heeft geraakt. In ons voordeel, want Marjolein schreeuwt de ballen gewoon terug naar de tegenpartij. Erg jammer van de eerste set, maar blij dat we de schade beperkt hebben weten te houden tot 1 verliespunt.

Terug in de kleedkamer kwam Manon erachter dat ze de hele wedstrijd haar bh binnenstebuiten heeft gedragen. Tactiek? Janny miste haar fonteintje, maar heeft wel haar haar kunnen föhnen. Op de gang. Ok, Manon ook. We zaten nog even na in de kantine, waar ze geen koffie hadden. Tot grote teleurstelling van Marjolein. Dan maar thee uit een aftandse ouderwetse waterkoker. Nu bedenk ik me ineens nog Monique, ons roze varkentje met de varkenskrul in haar haar en het beeldige tasje in de sporthal. Nouja, tas... Eerder een marmotje. Nu ben ik waarschijnlijk nog verschillende dingen vergeten, maar we gaan ons nu maar voorbereiden op de komende wedstrijd tegen Borger, de huidige nummer 2.
We gaan weer voor 4-0! Hoppa!

Wedstrijdverslag: Manon Muller

Allereerst wil ik alvast mijn excuses aanbieden voor alle belangrijke dingen die ik vergeten ben.. Mijn geheugen is een zeef en tijdens de laatste drie punten van de wedstrijd herinnerde ik me weer dat ik het verslag moest schrijven en zelfs toen ben ik het verloop van de laatste drie punten nog weer vergeten. Reddingen, mooie smashes en prachtige opslagen, ik ben ze allemaal vergeten en het enige wat ik nog weet is wie de set gewonnen heeft. Dus alvast mijn excuses, maar de wedstrijd was gewoon te spannend. Ook wil ik weer even Monique bedanken voor haar berichtjes met de dingen die ik niet mocht vergeten. Als ik die berichtjes niet had gehad was dit verslag zeker de helft korter geweest.

Vrijdag de dertiende was het eindelijk zo ver! We zouden de topper tegen Emmen gaan spelen! Lichtelijk gespannen (understatement van de eeuw voor sommige mensen) stapten we in de auto naar de Hunsowhal. Het ritje was een leerzaam ritje voor Silvia N, die dacht dat ze haar auto door en door kende inmiddels. Niet dus, na eerst met volle verbazing te hebben verwerkt dat de ruitenwisser toch echt wiste zonder dat deze aanstond, is de ontdekking gedaan dat de auto dit toch echt zelf deed. Zou de auto nu nog meer verassingen hebben??? Verder dacht Monique (toch afgestapt van de naam Christine) dat ze de auto met de rest van het team ook al zag aankomen.. Deze auto had, volgens Monique, namelijk de perfecte manier om de geblesseerde José (inclusief kurken) te vervoeren: er zat een aanhanger achter de auto. Toen we aankwamen bij de zaal zagen we echter dat we de eerste waren en dat betekende: wij moesten weeeeeer het veld opzetten zonder de rest. Gelukkig hadden we weer een super hulp: Henrike was weer mee! Ondanks dat Janny het haar lastig probeerde te maken met de antennes, liet Henrike zich niet gek maken en heeft ze uiteindelijk gezorgd voor twee goede antennes op het net. Top!

Inspelen, tossen, opslaan en gaan! Winnen, winnen, winnen, dat was onze instelling. Het begon niet zo lekker, we keken snel tegen een achterstand aan. Emmen legde de bal vaak in het midden, waarop wij nog geen antwoord hadden. Ook hebben we Manon redelijk veel laten lopen doordat de pass niet altijd even goed aankwam. We hebben ons echter terug gevochten met een aantal goede opslagen en mooie smashes. Het was een spannende eerste set, waarin de zenuwen nog wel een rol speelden. Aan het einde van de set keken we weer tegen een achterstand aan, maar deze konden we nog tijdig wegwerken: we wonnen toch nog met 25-22. De tweede set startten we beter dan de eerste set, we stonden allemaal lekker te spelen ondanks een incidenteel stressmomentje. Door goede aanmoediging van de volle bank, met Silvia N, Joyce, Janny en Henrike, en van de volle tribune, met onder andere de geblesseerde helft van ons team, gingen we door met veel blijven slaan en verslapten we niet in de tweede set. Ondanks dit speelde Emmen ook heel goed en werd het weer een set waar het erg gelijk op ging tot het eind. Gelukkig konden we ook deze set nog naar ons toe trekken op het eind. Ook deze set eindigde in 25-22 voor ons. Een verlies was nu gelukkig al niet meer mogelijk. De derde set gingen we in het begin helemaal los. We stonden al snel een flink aantal punten voor door een aantal goede opslagen. Toen vrijdag de dertiende toesloeg bij een tegenstander en zij geblesseerd het veld moest verlaten, kregen wij een waarschuwing van Gerrit: de derde set was een gevaarlijke set en we mochten absoluut niet verslappen. Op dat moment stonden we goed voor, dus moesten we dit vooral vasthouden. Doordat we echter even moeite hadden met de opslag van Emmen, was onze voorsprong al snel weer geslonken. Toen we eenmaal de opslag onder controle hadden speelden we weer ons eigen spelletje, wat een mooie wave op de tribune tot gevolg had. Het klinkt alsof ik niets beters te vertellen heb, maar ook deze set ging verder echt heel erg gelijk op en ook hier knalden we er op het eind nog even een sprintje uit. 25-21; deze set was ook voor ons. Op naar de laatste set! Silvia N bood aan om nog een derde set op de bank te blijven zitten (echt heel lief!). En de consequenties van deze lieve actie heeft ze gemerkt hoor! Gedurende de gehele vierde set heeft ze ernstig last gehad van zweethandjes samen met Janny. En dat was niet geheel onterecht, het was echt heel erg spannend. De set was eigenlijk een redelijke chaos van onze kant. Wederom sloeg echter het ongeluk van vrijdag de dertiende weer toe bij Emmen: een tweede tegenstander viel uit. Hopend dat dit een momentje was waarin wij een beetje weer rust konden vinden, ging even later de wedstrijd weer verder. Al snel bleek echter dat het nog steeds wel iets chaotisch was, maar dat we wel bleven vechten. Dit was natuurlijk niet erg bevorderend voor de zweethanden aan de kant. Aan het einde van de set stonden we achter met 22-24, dit werd krap… We konden echter meteen de bal terugpakken, 23-24. Inge was de aangewezen persoon om onder heeeel veel druk goed op te slaan. Gelukkig werd Inge alleen maar beter van deze druk en knalde de opslag over het net. Emmen had hier geen antwoord op en het werd 24-24! Met nog twee goede opslagen en twee fouten van Emmen maakten we een eind aan deze super spannende wedstrijd! Een 26-24 stand resulteerde in een 4-0 winst voor ons! Vrijdag de dertiende? Daar doen wij niet aan!! En aangezien de volgende wedstrijd tegen Emmen weer op een vrijdag de dertiende wordt gespeeld en wij dan José weer terug hebben, gaan we weer voor de 4-0!

We hebben in een eerder verslag gezegd dat Janny graag een fonteintje ziet in de kleedkamer. Manon heeft echter een simpelere eis. Ze wil gewoon een simpel stopcontact voor haar föhn. Ze heeft de hele Hunsowhal afgezocht naar een stopcontact en heeft haar haar uiteindelijk moeten föhnen naast de vriezer. Dat is ook wel eens iets anders, maar toch ziet Manon liever een stopcontact in de kleedkamer. Na het nagenieten in de kantine zijn we toch maar weer in de auto gestapt terug naar huis, waarin we nog teamuitje hebben gepland naar de N34……. Maar eerst moeten we maar gaan voor het kampioenschap, lijkt mij. GO!

Wedstrijdverslag: Ingrid Moleveld

Poink. Allereerst wou ik even melden, dat ondanks de winst van Emmen, wij toch met het team na de training bitterballen hebben gegeten. Een erg gezellig avondje, waar we veel gelachen hebben en Janny tot de conclusie kwam dat na de volgende wedstrijd iedereen een beurt had gehad. Uiteraard had iedereen meteen door dat Janny hiermee doelde op het schrijven van een verslag, want schunnige humor is absolúút niet besteed aan dames 1.

19 december 2011 zijn we, met zijn negenen, afgereisd naar Ter Apel om op deze maandagavond de winst op te halen bij Pegasus. Dat moest gebeuren, aangezien het nogal spannend is in de top. Na een lange warming-up konden we beginnen aan de wedstrijd! José en Ingrid moesten de eerste set een catfight uitvechten en de bank was daarvoor de aangewezen plek. De eerste set begon goed, we hadden snel een voorsprong in handen, maar door het vele prikken van de tegenstander kwamen ze toch weer terug. Uiteindelijk is deze set toch nog verloren gegaan met 25-20. Jammer, maar dan de tweede maar. Deze set verliep beter, ondanks dat het nog een beetje doodjes was. Manon en Marjolein moesten een tweede catfight uitvechten (maar nu in het veld), wat is gelukt. Iedereen was scherper en we maakten meer ballen af; 19-25. Ook de derde set hebben we gewonnen. Ondanks een voetfout van José. En met voetfout praten we ook over een beste voetfout; gewoon een metertje het veld instappen. Als je iets doet, moet je het goed doen, dus aan teenfouten wordt niet gedaan! Deze derde set verliep aardig; Monique (wenst vanaf nu Christine genoemd te worden), José en Inge waren lekker aan het slaan. Ook Marjolein en Manon waren overal beter bij dan in de eerste set. Dit resulteerde in een 11-25 winst. De laatste set waren Silvia2 (Silvia N & Z) zo lief om nog een set op de bank te blijven zitten, op voorwaarde dat we ook de laatste set zouden winnen. Dit ging echter een stuk moeilijker dan de derde set. Met onze aanvallen werden minder punten gescoord, op het prikken hadden ze vaak een antwoord en met prikken van hun kant werden wel punten gescoord. Dit resulteerde in een erg spannende set waarin het 24-24 werd. Met een smash van Inge en een fout van de tegenstander konden we gelukkig de set nog naar ons toe trekken met 24-26. Ondanks een wedstrijd die van onze kant beter had gekund, namen we toch nog drie punten mee naar Valthe, gelukkig maar.

Handjes geven, de tegenstanders bedanken voor de wedstrijd, tassen pakken en op naar de kleedkamer. Omdat enige verwarring ontstond over welke tas van wie was, besloot Silvia N dat Christine nodig een hangertje moest hebben voor aan haar tas. De enige eis die Christine aan deze hanger stelde was dat het kleiner moest zijn dan de tas zelf. Jaja, hier lag ruimte voor de creativiteit van dames 1. Ondertussen dacht Silvia Z nog mooi een only shirtje mee te kunnen nemen vanuit de zaal, maar door de oplettendheid van Manon is dit shirtje toch nog bij de rechtmatige eigenaar (een tegenstander) terecht gekomen.. Jammer, maar leuk geprobeerd Silvia! Eenmaal aangekomen in de kantine kwamen we pas echt op gang. Silvia N maakte een einde aan de wekenlange zoektoch van dochterlief door haar tas eens goed na te kijken. José heeft hier meteen gebruik van gemaakt en zich goed vermaakt in de kantine. In de kantine werd door ons uitvoerig besproken dat de Christine le Duc nog werknemers zoekt. Na een lange discussie was de conclusie dat Marjolein geen carrièreswitch wilde maken, Silvia N geen bijbaantje zocht en Christine de perfecte kandidaat voor deze baan was. Het passen en meten behoort immers nu al tot haar vakgebied, dus de switch zou niet te groot zijn en Christine zou dit werk perfect kunnen uitvoeren. Besloten werd dat de hanger van Christines tas uit de Christine le Duc gehaald zou worden. Een opblaaspop was de eerste ingeving. Na een perfecte imitatie van de opblaaspop is toch besloten dat deze te groot was. Hierna volgden twee heel andere ideeën die niet minder grappig waren: een banaan en een frikandel. Na veel overleg en het uitwisselen van verhalen over bananen en frikandellen is toch besloten dat dit onveilig was. Uiteindelijk is gekozen voor een sleutelhanger van een hengst. Dus nu maar zoeken dames! O ja, en natuurlijk de volgende wedstrijd ook weer winnen!

wedstrijdverslag: Ingrid Moleveld

Nadat na de training d.m.v. papier-schaar-steen is bepaald wie de omweg naar Exloo moest maken (Monique), haalde Ingrid het groepje ‘Valthe’ op. In deze auto zat ook onze nieuwste supporter Henrike, die haar moeder goed aanmoedigde vanaf de kant! Na een hilarische warming-up waarbij Ingrid en Inge stiekem achter Sylvia N. een treintje vormden, Manon’s hele hand warm is behalve haar pinkje en Monique al niet snapte hoe wij de namen wisten van de tegenstanders terwijl deze gewoon op hun trui stonden, begonnen we eindelijk met inspelen. En niet kort daarna begonnen we met goede moed aan de wedstrijd. We wisten niet wat we van deze tegenstander konden verwachten, maar gelukkig bleek deze wedstrijd intensiever te zijn dan de afgelopen 2 wedstrijden. De 1e set begonnen we met Ingrid op een nieuw plekje, namelijk diagonaal. Haar eerste aanval ging meteen goed en dat hield ze de hele wedstrijd vol. Iedereen speelde goed, de opslag ging goed, de pass kwam goed aan en we maakten de aanval goed af. Ook Monique is eindelijk weer terug, ze heeft de hele avond de bal er lekker ingeragd, zoals Sylvia N. zou zeggen. De 1e set wonnen we met 25-12. De 2e set ging net zoals de 1e set, zelfs de stand was gelijk, 25-12. De 3e set begonnen we weer goed, maar bijna aan het eind van de set kwam de tegenstander heel dichtbij. Bij 19-17 voelden wij hun hete adem wel in onze nek. Toen Sylvia Z. er ook nog even uit moest met een kleine blessure nam Janny haar plek over, op haar favoriete positie mid. Gelukkig hoefde Janny niet veel te doen, Ingrid serveerde de set uit. Eindstand 25-17. Nu hoefden we alleen nog maar de laatste set binnen te halen om onze koppositie te behouden. Het eerste punt verloren we nogal chaotisch. Ingrid en Sylvia N. waren even in de war en lieten Inge alleen voor aan het net staan. Nadat we allemaal onze positie weer hadden gevonden hadden we nog even moeite met de pass te brengen en liep de tegenstander een paar punten uit. Gelukkig hervatten we ons snel genoeg en stonden we al snel genoeg weer ruim voor. De rest van de set hebben we ons eigen spelletje kunnen spelen en wonnen eindelijk met 25-13. Marjolein kan gelukkig rustig slapen (net zoals de rest van ons), de 4 punten zijn binnen!

Na, tijdens en voor de wedstrijd is er ook nog meer gebeurd en gezegd, hier een paar anekdotes. Janny zou graag zien dat voor de volgende wedstrijd er meer ruimte is bij de wasbak om haar toiletspullen e.d. fatsoenlijk neer te kunnen zetten. En als ze dan toch bezig zijn, er ook een fonteintje willen plaatsen. Ingrid gaat bitterballen maken voor a.s. maandag, omdat wij graag bitterballen eten na een overwinning. We kwamen erachter dat Monique de weg naar Sylvia Z. niet kon vinden, dit was niet zo gek aangezien ze daar nog nooit is geweest. Manon, haar bijrijder, had Sylvia de vorige keer opgehaald en zou dus moeten weten waar ze woont. Helaas konden ze haar huis niet in één keer vinden. Als ze dan ook nog tijd gaan rekken zodat ze het veld niet op hoeven te bouwen en wij wel helpen met afbreken, hebben wij besloten (na dit schokkende verhaal te horen) dat wij (Sylvia N. Janny, Ingrid en Inge) volgende keer gaan toekijken hoe goed zij (Sylvia Z. Manon en Monique) het veld kunnen opbouwen. Zoals de titel al doet vermoeden staan we nog steeds op de eerste plaats (mede doordat Emmen een wedstrijd minder heeft gespeeld, maar dat vergeten we maar even) gaan we weer gezellig bij Bertus buurten voor onze bitterballen. Dus nog even een keer extra voor José, Joyce en Hester. Maandag a.s. om 19.30 uur bitterballen eten in het dorpshuis! Niet vergeten! (Ps. José, ik moest je van Ingrid nog wel even zeggen dat je niet hoeft te komen als je onze 2 Gambiaanse ballen-jongentjes niet meeneemt).

wedstrijdverslag: Inge Dokter

Dames 1 & het Kniepertjesbakken Avontuur

Normaliteit worden hier alleen maar wedstrijdverslagen gemaakt, maar na een avondje kniepertjes bakken heb ik genoeg stof vergaard om (hopelijk) een mooi verslag te maken. Bij aankomst waren de bakijzers al goed heet en konden wij, dames 1 (minus Sylvia Z, Marjolein en onze Gambiaanse José) en Johannes, meteen aan de slag met bakken. In het begin hadden wij nog wel enige moeite om elkaar te kunnen zien, de mist hing niet alleen buiten maar ook hier binnen! Dit probleem werd snel opgelost door Peet die de afzuiging aanzetten. Nadat wij allemaal geïnstalleerd waren (met ieder 2 bakijzers!) en we elkaar weer konden zien, was koffiejuffrouw Peet heel attent met koffie & thee inschenken.Bij deze willen wij Anneke ook bedanken voor de heerlijke koffie & thee! Het bakken ging in zo’n rap tempo dat we al ver voor de verwachte eindtijd klaar waren, namelijk al om 21.20 uur! Wij dagen hierbij de volgende groepen uit om dit record te evenaren! Natuurlijk gebeurde er in de tussentijd nog genoeg wat wel de moeite waard is om te vermelden, eigenlijk gebeurde er te veel voor mij om te onthouden, maar hier toch een kleine selectie.
Wist je dat:
…terwijl er deze avond niet vaak een stilte viel, maar als die er toch was wij konden genieten (althans als dit je smaak is) van muziek van radio 100% NL. Sylvia kon deze muziek wel waarderen en zong uit volle borst mee met Mooi Wark.
…wij het heel leuk vinden dat Joyce en Hester er ook waren om ons team te versterken.
...wij professionele kniepertjes-bakkers zijn volgens Monique.
…wij multiculturele kniepertjes bakken.
…wij zelfs Micheal Jackson voorbij hebben zien komen. Waarbij Manon nog wist te vertellen dat deze vermoord is door zijn arts.
…in afwezigheid van ons ‘zuster’ Marjolein, Monique haar taken waarneemt. Dit ook nodig was om een paar kniepertjes met gaten in hun hoofd te redden.
…dames 1, terwijl ze toch meestal heel onschuldig lijken, wel van schunnige humor houden. Woorden zoals balletjes (deeg) en de staf (van sinterklaas) toch een heel andere betekenis kregen, vooral dankzij Manon.
…Peet tot de conclusie kwam dat er 3 moeders in ons team zaten. Inge hem heeft verbeterd dat er 4 moeders in dames 1 spelen.
…Monique en Hester wel lang moesten nadenken wie dan de 4e was, maar dat uiteindelijk iedereen toch tot de conclusie kwam dat er 4 moeders zijn. (Voor de duidelijkheid zijn dat: Janny, Sylvia Z. Sylvia N. en onze nieuwste moeder Joyce).
…er mooie foto’s zijn gemaakt door Peet, die binnenkort ook op deze site te bewonderen zijn. Het wel opvalt dat hij zelf nooit op de foto staat.
…Gerrit niet tegen commentaar en/of kritiek kan. Is dit een puntje van kritiek?
…naar een paar keer te hebben geoefend, dames 1 de wave perfect heeft uitgevoerd met de bakijzers.
…wij deze Wave wel 3 ronden lang hebben volgehouden!
…je bij Janny kon zien waar zij jeuk had en heeft gekrabd. Op deze plekken een soort witte stof op haar trui bleef zitten.
…nadat Sylvia een kniepertje had gemaakt met een gat precies in het midden die niet meer door Monique gered kon worden Inge heeft uitgedaagd om ook een bijzonder kniepertje te bakken. Zij deze uitdaging graag aannam en een Mickey Mouse kniepertje heeft gemaakt.
…dat Inge patent op het Mickey Mouse kniepertje gaat aanvragen, en het recept geheim blijft! …Gerrit de Mickey Mouse kniepertje niet vind.
…wij toch wel te doen hadden met Johannes, door als enige man tussen al die vrouwen te moeten zitten. En wij het ook jammer vonden dat hij apart ging zitten, zover mogelijk bij ons vandaan. (Was dit een stille hint?)
…Anneke ons heeft gevraagd of wij nog een keer kunnen komen bakken, wij dit aanbod helaas moeten afslaan.
…ze eerder veel meer afval hadden met het bakken. Dit zou door de oude ijzers komen. Wij hier niks van geloven. Wij zijn gewoon hele goede bakkers!
…Sylvia N. en Inge dubbel hebben gelegen door een batterij voor de klok. Vooral over waar Anneke de batterij weg zou halen. Het resultaat was een zwart kniepertje…
…Robert Anneke een mail heeft gestuurd. Hierin werd vriendelijk verzocht of Anneke een heerlijke mosterdsoep wil maken met zalm, stukjes spek en nog meer ingrediënten die ik ben vergeten. Wij allemaal hard hebben gelachen om deze mail.
…als Anneke dit verzoek inwilligt, wij volgend jaar ook met een eisenlijstje komen.
…er nog steeds enige onduidelijkheid is over hoeveel kilo we hebben gebakken, 16 of 32 kilo. Peet hiervoor verantwoordelijk is.
…Johannes in het begin van de avond een leuke opmerking had, maar ik deze helaas niet heb onthouden.
…ik afwacht of iemand dit nog wel weet en houd nu dagelijks het gastenboek in de gaten.
…over het gastenboek gesproken, als iemand nog wat wil toevoegen dit een ideaal medium is.
…het gastenboek toch meer gebruikt moet worden, dat volgens mij op deze manier wel moet lukken.
…ik weer een hele gezellige avond heb gehad en bijna niet kan wachten tot volgend jaar.
…Ingrid minuten bezig is geweest om haar fietssleutel te vinden. Ze deze uiteindelijk in haar handschoen vond, ze had hem daar namelijk ingedaan zodat ze haar sleutel snel en makkelijk weer kon vinden.
…het de schrijfster spijt als ze iemand gekwetst heeft, dit absoluut niet haar bedoeling is geweest. Maar zij wel heel veel plezier heeft gehad met het schrijven van dit verslag.
groetjes Inge

Vrijdagavond 18 november vertrokken we door de dichte mist voor een wedstrijd tegen Dalen. Dalen stond onderaan met maar 1 punt, maar ja nog maar 3 wedstrijden gespeeld, dus dat zei ons nog niet zoveel. Al snel werd duidelijk dat deze wedstrijd een mooie kans was om eens wat andere opstellingen te proberen. Nadat we de eerste set met 25-12 hadden gewonnen kon Marjolein de plek van Manon als spelverdeler innemen die voor het eerst dit seizoen de wedstrijd vanaf de bank mocht bekijken. Dit pakte goed uit ondanks dat Silvia N de boel in de bonen probeerde te krijgen??? Deze set wonnen we met 25-13. Tijdens de derde set hadden we tijd voor andere dingen, zoals het bewonderen van de nagels van Manon, we moesten met haar secretaresse maar even een afspraak maken voor een workshop nail art door Manon. Hierdoor waren we de concentratie even kwijt, maar door een aantal mooie reddingen van Marjolein wonnen we deze set toch met 25-10. De vierde set gingen we vol vertrouwen in en na o.a. 2 hele mooie 3 meter aanvallen van Inge wisten we deze set met 25-7 te winnen. Dit was onze 4e 4-0 op rij. Op naar de nummer 1. Als dat lukt voor de kerst gaan we met zijn allen aan de bitterballen bij Bertus!!

wedstrijdverslag: Silvia Zwiggelaar

Het is zaterdag, 16.00 uur en we vertrokken richting Sleen. Manon en Silvia gingen rechtstreeks heen en Inge haalde de overige vier dames die vandaag meededen op. Op een gegeven moment was het een gezellige boel in de auto. Marjolein was vergeten bij de meisjes A te tellen vrijdagavond, foei foei foei. Toen vertelde ze dat ze zich al buitengesloten voelde, omdat ze ons wel hoorde over het tellen en zij verder van niets wist. Van dit verhaal ging ze gelijk over op chocola. Ik snapte dit niet waardoor de dames achterin vertelde dat Marjolein een crème had met chocoladegeur en dat ze vriendlief dan niet van zich af kon slaan. Dus ik kijk achteruit het raam en zeg iets in de trant van: Je hebt gelijk, moet je maar eens kijken wie er achter ons rijdt! Ik zie 3 koppies achterom kijken, waarna ik en Inge smakelijk zitten te lachen om het feit dat ze in zo’n slechte grap getrapt zijn. Vervolgens zei ze ook nog dat het een thuiswedstrijd voor Silvia Z was terwijl we ’t Haantje inreden op weg naar SLEEN (en niet naar Exloo waar Silvia nu woont). Na een perfecte routebeschrijving van Janny en Silvia gingen we naar de overvolle kleedkamer. Die was druk bezet door een team die een zeer interessante teambespreking had.
Toen we de zaal in liepen vertelde de tegenpartij dat we zo gelijk konden beginnen. Ideaal, aangezien er een paar mensen waren die nog feest hadden die avond. Inspelen, inslaan en we konden beginnen aan de wedstrijd. Het bleek al gauw dat de tegenpartij niet heel veel weerstand bood. We stonden al gauw dik voor. Ze kwamen er uiteindelijk toch nog een beetje in en maakte de stand al ietsje pietsje spannender. We wonnen de set uiteraard wel. We begonnen ook weer goed aan de 2e set en stonden daardoor gelijk met redelijk wat punten voor. Marjolein en Silvia N stonden onder andere lekker te smashen. Janny speelde zonder bril mee, waardoor Marjolein op mid kwam te staan. De tweede en derde set wonnen wij ook, ondanks dat Sleen de 3e set qua punten nog het dichtst in de buurt kwam. Maar dat kon ook komen doordat we voor de 3e set schokkend nieuws te verduren kregen. Inge moest namelijk een set aan de kant gaan zitten!! Vervolgens stonden we klaar om de 4e set te gaan spelen en toen bleek de scheidsrechtser er niet te zijn. Wat een domme tijd om naar de wc te gaan zeg. De laatste set ging het snelst van allemaal, het werd 25-9 (de enige stand die ik onthouden heb). Doordat de tegenstand over het algemeen wat minder was, werden wij allen ook een beetje meegesleept. We speelden allemaal niet optimaal. Het was geen leuke wedstrijd om te spelen. Maar wij deden wat we moesten doen: winnen en punten binnenslepen. Na de wedstrijd gingen de meesten nog wel even wat drinken. We liepen de kantine in nadat Inge doorhad dat de kantine beneden was en niet boven bij de tribune. Janny had later op de avond nog feest dus die nam nu nog even de tijd om haar meegenomen broodjes op te eten. Janny maakte hier wel één dom foutje door zich het kaas van het brood te laten eten tijdens een korte afwezigheid. Hebben we dat goed op film Manon?

PS: Sorry Marjolein. Ik heb je ”NEEEEE!” vanaf de andere kant van de deur echt wel gehoord hoor.

wedstrijdverslag: Monique Dijkstra

We vertrokken zaterdag 29 okt. al op tijd richting Barger-Oosterveld om op nieuw de strijd aan te gaan met VVBO. Met een "oud " speelster in ons midden, Ingrid, terug van weggeweest begonnen we de wedstrijd. Met alleen Inge als mid speelster moest ze dus de plaats van Silvia invullen. We hadden afgesproken dat als het niet zou lopen we pass mid zouden gaan spelen. Toen de wedstrijd begon bleek dit een goede keus, want het liep lekker. We wonnen de 1e set dan ook met 25-14. De 2e set hebben we Ingrid dan ook laten staan omdat ze op midachter in de verdediging lekker stond te spelen. De aanval op mid liep vandaag erg goed. Inge sloeg de ballen ook lekker in, We wonnen de 2e set met 25-19/ We liepen de 3e set aan het begin gelijk uit, maar doordat de tegenstander in de gaten kreeg dat er bij ons gaten vielen op kort konden ze scoren met enkele prikballen. Na een smash van Monique, klonk bij de tegenstander een oerkreet alsof ze een killing-blok hadden neergezet, terwijl Monique jammer genoeg tegen de netrand had geslagen. Dit alles was na een time-out weer gauw opgelost en met een beheerste smash (toppie) van Marjolein wonnen we de 3e set in 25-15. De 4e set begonnen we met achterstand.. We liepen een beetje achter de feiten aan. Met 3 dames allemaal op de grond en dan toch die 3e bal er goed over spelen en scoren getuigd van inzet. Met Inge op mid, die de hele wedsrtijd niet één bal in het net heeft geslagen wonnen we de 4e set met 25-18. Dus wederom nemen we weer 4 punten mee naar huis.

wedstrijdverslag: Janny Voorn

Volgens de scheidsrechter, Gerrit, was het voldoende om in het verslag te vermelden, dat we met 4-0 hebben gewonnen. Maar dat is niet volgens afspraak. Dus daarom het volgende. De dames van VVBO1 kwamen op bezoek in Tweede Mond. Na een hele lange warming-up konden we eindelijk van start gaan. De eerste set werd met veel pijn en moeite gewonnen door ons (26-24). De volgende set gaf een zelfde spelbeeld (25-21). Na enig oponthoud konden we van start gaan met de derde set. Deze werd afgesloten met een stand van 25-18. Gezamenlijk werd afgesproken om in de vierde set de ballen maar eens flink in te “raggen” en de tegenstander niet zover te laten komen als in de voorgaande sets. Deze laatste set werd dan ook gewonnen met 25-6. Al met al een moeizame en af toe rare wedstrijd, maar de punten gingen mee naar Valthe. Na afloop in de kleedkamer was er weer veel te bepraten. De raarste dingen worden besproken, o.a. op liefdesgebied. Het volgende advies kwam van één van mijn medespeelsters: “Wil je weer vlinders in je buik voelen, dan moet je een rups in je achterste stoppen”. Zulke opmerkingen zijn bepalend voor de sfeer in het team, dus dames wat hebben we het gezellig.

wedstrijdverslag: Silvia Nijhoving

Zaterdag 8 Oktober om 19.00 vertrokken we richting Borger om het op te nemen tegen de koploper. In de auto werd nog even geklaagd over het late tijdstip waarop de wedstrijd werd gespeeld. Op dat moment grapte Janny dat Borger er nogal een handje van had dat alles uit zou lopen. Nou inderdaad! Komen we om half 8 aan in de sporthal, geen veld beschikbaar… Na een uur te hebben gewacht konden we eindelijk om 20.55 beginnen met inspelen. Goed begin van de eerste set waarin we rust konden bewaren en goede series speelden. Uiteindelijk bij een stand van 21-23 en de serve bij Borger ging het mis. De tegenstander had meer zelfvertrouwen en won de eerste set. Eindstand eerste set 26-24. Helemaal verslagen door het verlies van de eerste set speelden we de tweede set waardeloos. Geen rust, geen initiatief om de bal op te eisen, geen communicatie onderling en geen zelfvertrouwen. Wat resulteerde in een eind stand van de tweede set 25-16. De eerste en tweede set verloren niet echt een goed begin van de wedstrijd! Toch na elkaar even goed aan te hebben gesproken herpakte we onszelf prima! We begonnen er goed en namen een ruime voorsprong. Het samenspel ging beter en er was weer enthousiasme. Eindstand derde set 23-25. Gezien het feit dat er voor ons geen winst meer te behalen was, waren we vast besloten om er een gelijkspel uit te halen. Met een prima laatste set wonnen we de vierde set met 14-25!!! Ondanks het gevoel dat er misschien wel ‘meer’ in zou hebben gezeten voor ons zijn we tevreden met de twee punten. We hebben ons goed herpakt naar een slechte start en hebben uiteindelijk toch nog twee punten kunnen pakken. Na de wedstrijd hebben we in de kantine nog even een drankje gedaan en waren we uiteindelijk om half 12 thuis!! Tja…

wedstrijdverslag; Marjolein Jalving.

Vol goede moed vertrokken de dames op vrijdag 30 september richting de Hunsowhal om daar de tweede wedstrijd te spelen. Bij het ophalen van alle dames, ging er alleen iets mis. Monique was haar ballen vergeten! Dus reden we (off road) terug om de ballen op te halen. De reis verliep verder vlekkeloos. Eenmaal omgekleed begonnen we met het opbouwen van het veld. Met horten en stoten kregen we het net goed op zijn plek en op goede hoogte. Monique ging even met de meetlat langs het net en zag dat het net er keurig bij hing. Toen moest ze de meetlat (meetpaal) weer opruimen, maar eerst liet ze ons nog even haar paaldans kunsten zien! Na het mooie optreden van Monique begonnen we met warmlopen. Tussendoor werd er een foto gemaakt, omdat we een nieuw team hebben. Bij een nieuw team hoort een nieuwe foto, dus hup alle dames bij elkaar en de foto was gemaakt! Na de foto deden we nog even aan teambuilding, namelijk Acrogym. Wat waren we fantastisch, we hadden zo een toren gemaakt van 3 beeldschone dames!
Hierna klommen er nog 2 dames in het scheidsrechter bankje, om het veld te bekijken van een ander zicht. Het leek net of we in een achtbaan zaten.Toen eindelijk onze tegenstanders en scheidsrechter waren aangekomen begonnen we met inslaan en uiteindelijk konden we beginnen met de wedstrijd! Deze wedstrijd begon minder onzeker dan de eerste wedstrijd. Dat was gelijk te merken want de eerste set was binnen met 25-13! De tweede set begonnen we daarom ook sterk en die set wonnen we met 25-12! Het ging steeds beter en beter! De derde set werd het 25-11. Dus ook die was binnen gehaald. Bij de vierde set hebben we de tegenstanders te ver terug laten komen. Dit zagen we zelf ook in, maar door goed aan te vallen en te verdedigen hebben we er ons weten uit te redden en werd deze set van ons met 25-23. We hebben deze wedstrijd meer samengespeeld dan de vorige. We weten al weer iets beter van elkaar hoe we spelen. Dus de volgende keer gaat het vast weer goed komen! We wilden ook nog even onze toeschouwers bedanken dat ze onze winst hebben gezien. Eén van de toeschouwers was ons teamlid Hester. Zij is net geopereerd en kan de komende wedstrijden nog niet meedoen, maar we waren heel blij om haar te zien!Ik als verslagschrijfster wil nog even tegen mijn team zeggen dat ik het jammer vind dat ik de komende wedstrijden niet kan meedoen, omdat ik één maand naar Gambia ga om daar les te geven op een basisschool. Maar ik hoop dat jullie goed samen spelen en dat jullie de wedstrijden gaan winnen!

wedstrijdverslag: José Brouwer

Afgelopen zaterdag, 24 september, was de eerste wedstrijd van dames 1 van dit seizoen. Deze vond plaats in de erg warme sporthal van Veenoord, tegen de dames van En Bloc. Vol goede moed begonnen we aan de eerste set, maar helaas nam En Bloc al snel een flinke voorsprong. Deze eerste set verloren we dan ook met 25-13. De tweede set herpakten we ons goed. Het was een spannende set waarin het samen –en positiespel al beter ging dan in de eerste set. De helft van het team is nieuw, dus we moesten erg aan elkaar wennen. Helaas verloren we deze set met 25-20. De derde set waren we vastbesloten om te winnen. En dat deden we. Het samenspel ging steeds beter en mede daardoor wonnen we met 25-23. Spannend dus. Na deze overwinning wilden we natuurlijk de laatste set ook binnenhalen! Helaas nam En Bloc ook in het begin van deze set een flinke voorsprong. Nadat we acht punten achterstonden kwamen we toch nog flink dichtbij. Helaas niet dichtbij genoeg om te winnen. Eindstand 25-21. Helaas verloren we deze wedstrijd dus met 3-1. We baalden, maar gingen toch niet met een heel slecht gevoel naar huis. Deze kunnen we hebben!

wedstrijdverslag: Manon Muller